مهمان ضیافت افلاطون

مهمان ضیافت افلاطون بودم، بابا. بی می و بی نی، از این ضیافت سرمست شده ام! در دلم شوقی ست که می خواهم بی بال هم پرواز بکنم و آسمان ها را پشت سر بگذارم. چه کسی می داند چه زمانی، اوج این ضیافت برای من بود؟! چه کسی می تواند حقیقت آن را بی تعصب بپذیرد و در برابر فرزانگی دیوتیما متواضع باشد؟! چه کسی می تواند قدر سقراط، صاحب فضیلت باشد تا سزاوار شاگردی دیوتیما شود؟! نغز آن بود که در ضیافت ستایش اروس -خداوندگار عشق- کمال شناختن عشق از زبان یک زن بود.

آخرین مطالب این وبلاگ

مطالب پیشنهادی

آخرین مطالب سایر وبلاگ ها